Co to jest błonica (dyfteryt)?

Błonica, nazywana również dyfterytem, jest chorobą zakaźną, która atakuje najczęściej dzieci w wieku przedszkolnym. Wywołują ją bakterie maczugowca, które przenosi się drogą kropelkową. Choroba ta na początku atakuje śluzówkę górnych dróg oddechowych. Wraz z upływem czasu infekcja rozszerza się na: spojówki, ucho środkowe, a nawet narządy płciowe. Bakteria wywołująca dyfteryt wytwarza toksynę błoniczą, która wnika do krwiobiegu i niszczy układ nerwowy oraz komórki: nerkowe, sercowe i wątrobowe. Błonica nieleczona lub późno wykryta najczęściej prowadzi do śmierci pacjenta.

Błonica – jak wykryć?

Najczęstszą postacią dyfterytu jest błonica gardłowa, która objawia się: lekko podwyższoną temperaturą ciała, bladością, niezbyt intensywnymi bólami gardła oraz obrzękiem węzłów chłonnych. Częstym objawem jest także charakterystyczny, biało-szary nalot w gardle. W zaawansowanym stadium choroby dochodzi także do znacznego obrzęku szyi (tzw. szyja cesarza), który może doprowadzić nawet do uduszenia. Przy podejrzeniu dyfterytu należy jak najszybciej udać się do lekarza pierwszego kontaktu. Diagnozuje on chorobę na podstawie wywiadu medycznego z pacjentem.

Kiedy szczepić na błonicę?

W Polsce szczepienie ochronne na błonicę jest obowiązkowe. Nakaz ten dotyczy dzieci od drugiego miesiąca do ukończenia 19 lat. Podlegają mu także osoby dorosłe, szczególnie narażone na zarażenie się bakterią maczugowca błonicy. Pierwszą dawkę szczepienia podaje się niemowlakowi w 7. tygodniu życia. Najczęściej jest ona podawana w formie skojarzonej (DTP) wraz z dawkami przeciwtężcowymi i krztuścowymi. Do ukończenia 6. roku życia dzieci powinny przyjąć łącznie cztery dawki szczepionki oraz po jednej po ukończeniu 14 i 19 lat.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

+ 59 = 60